Nog 335 dagen, 13 uren en 38 minuten tot 20 januari 2019...

fire up new quote!

Laatste Blog Entry

Survivalrun: Gewoon doorkachelen

Door: Frank Schroer, geplaatst op: 16-11-2013


Herkent u het beeld? Het beeld van dat jongetje in de gymles dat altijd als laatste werd gekozen als er twee teams moesten worden samengesteld?

De dodelijkste momenten voor een kind dat niet zo lenig is. Leraren die deze techniek nog hanteren zouden moeten worden gewaterboard, gekielhaald of er zouden nog veel ergere dingen met hem of haar gedaan moeten worden. Niet dat ik er toen last van had. Op de basis- en later op de middelbare school was ik een sportieve peer. Altijd als één van de eerste in een team en vaardig in bijna alle sporten. Na mijn scholen heb ik deze lijn voortgezet. Ik werd een constante waarde in mijn volleybalclub. Daar zat trouwens ook meteen de kneep. Ik kon alles, maar niet alles heel goed. Frank Constandse werd ik genoemd. Met een knipoog naar één van de eerste Nederlandse volleyballers die naar de olympische spelen ging in 1964. Die vergelijking ging wat scheef. Constandse was gewoon goed, ik was slechts een constante speler. Ach, ik heb er mee leren leven. Ik ben definitief op de positie van spelverdeler gaan spelen en heb op mijn oude dag zelfs nog in de eerste klasse gespeeld. Op dit moment doe ik mijn set-upjes in de tweede klasse. Naast de volleybalsport ben ik mee gaan doen aan survivalruns. Als recreant weliswaar. Maar toch, ook recreatieruns zijn niet voor sissy’s.

Toen ik in de survivalrun in Wesepe spontaan van armvermoeidheid uit een hindernis kletterde, heb ik mij aangesloten bij ‘Valtjemet uit Westerbork. Want alleen op een mooie glimlach red je het niet in de survivalsport. Dat was mij wel duidelijk geworden.

Als het effe kan train ik daar twee keer per week op belachelijke dingen als korte touwtjes, enteren Spaanse Ruiters en andere hindernissen waar je –zo te voelen na de training- altijd alle spieren voor nodig hebt. Valtjemet bestaat uit doorgewinterde atleten. Bijna allemaal wedstrijdlopers. IJzervreters van twaalf jaar oud tot vuurspuwers van dik in de vijftig. We hebben er een heuse trainster bij die in de top van haar klasse meedoet. Kortom geen kinderachtig cluppie.
Op een mooie trainingsavond had onze trainster het lumineuze idee om met twee teams een estafette over de eindhindernis te doen. Er moesten alleen nog even twee teams worden gekozen. Tja, u voelt hem al aan komen. Tussen al die vuurspuwers en ijzervreters werd ik als één van de laatsten gekozen. Zelfs geen Frank Constandse dit keer. Gewoon Frank de ‘Onderaan de ladder-staande’. Ik moet zeggen een zeer onaangenaam gevoel. En nu? Ga ik de trainster kielhalen, waterboarden of heb ik iets ergers met haar voor? Nee, joh. We hebben het hier over de survivalsport. Da’s niet voor bange mensen. Het betekent meer trainen en gewoon doorkachelen! ’t Stokertje Survivalrun Westerbork komt er immers weer aan.